
سنتور
سازسنتور ار را در زیر مجموعه سازهای مضرابی2 (زهی -کوبی ) سازهای ایرانی بررسی میکنیم
ساز از جعبه ای ذوذنقه ای شکل تشکیل شده که اضلاع آن عبارتند از
بلندترین ضلع ، نزدیک به نوازنده ، کوتاهترین ضلع و موازی با ضلع قبلی و دور از نوازنده ، و دو ضلع جانبی با طول برابر ، دو ضلع قبلی را به طور مورب قطع می کند . ارتفاع سطوح جانبی 8 تا 10 سانتیمتر است
جعبه سنتور مجوف است و تمام سطوح جعبه چوبی است . بر روی سطح فوقانی دو ردیف خرک چوبی قرار دارد ، ردیف راست نزدیکتر به کناره راست ساز است و ردیف چپ کمی بیشتر با کناره چپ فاصله دارد ( فاصله بین هر خرک ردیف چپ تا کناره چپ را " پشت خرک " می نامند ) . از روی هر خرک چهار رشته سیم همکوک عبور می کند ، ولی هر سیم به گوشی معینی پیچیده می شود . گوشی ها در سطح جانبی راست کار گذاشته شده اند . سیم های سنتور به دو دسته " سفید " ( زیر ) و " زرد " ( بم ) تقسیم می شوند . دسته سیم های سفید بر روی خرک های ردیف چپ ، و سیم های زرد بر روی خرک های ردیف راست به تناوب قرار گرفته اند طول قسمت جلوی خرک در سیم های سفید ، دو برابر طول آن در قسمت پشت خرک است و می توان در پشت خرک نیز از سیم های سفید استفاده کرد ( صدای آن به نسبت عکس طول ، یک اکتاو نسبت به صدای قسمت جلوی خرک بالاتر است )
همچنین هر سیم زرد یک اکتاو بم تر از سیم سفید بلافاصله بعد از آن صدا می دهد . اصوات سنتور در قسمت های سه گانه ساز ( سیم های زرد ،سیم های سفید و قسمت پشت خرک به این ترتیب است

"پیشترها سیم اول سنتور را "دو" فرض میکردند ولی ابوالحسن صبا با مطالعه دقیقتری ، این سیم را "می" نام گذارد . پیشنهاد او مورد قبول اساتید فن قرار گرفت و اکنون به همین ترتیب نامگذاری میشود"
به طوری که در مثال بالا دیده می شود ، وسعت صدای سنتور 9 خرک ، کمی بیشتر از سه اکتاو است ، اما این ساز فاقد تمام فواصل کروماتیک مخصوص ایرانی است و نوازنده مجبور است در اجرای دستگاه دیگر ، کوک ساز را تغییر دهد ( یا در پاره ای موارد ، محل خرک ها را جلو و عقب ببرد - که این عمل به نوبه خود نسبت طولی قسمت پشت و جلوی خرک را در سیم های سفید به هم می زند ، در نتیجه این دو قسمت نسبت به هم فاصله اکتاو را از دست می دهند ) . سنتور اساسا سازی است که قابلیت تکنوازی و همنوازی هر دو را دارا می باشد
سنتور کروماتیک و سنتور کروماتیک بم
به منظور تکمیل فواصل کروماتیک بین اصوات و نیز به قصد تامین اصوات بم ، حدود بیست ساله اخیر دو نوع سنتور با تعداد زیادتر خرک ساخته شده است : سنتور کروماتیکبا همان سنتور معمولی ، ولی با خرک ها ، ( و اصوات کروماتیک )بیشتر به وسعت زیر
( 30 خرک = 23 خرک بزرگ و 7 خرک کوچک ) ساخته شده است
سنتور کروماتیک و کروماتیک بم به پیشنهاد حسین دهلوی ، که آن زمان ریاست هنرستان عالی موسیقی ملی را بعهده داشت ، ساخته شده است

توضیح - دو صوت شماره های 2، 5، 21 و 23 یک خرک بیشتر ندارند و انتخاب یکی از دو را با کوک ساز تعیین می کنند
میدان صدای سنتور کروماتیک بم یک فاصله پنجم بم تر از سنتور کروماتیک و وسعت آن ، سه اکتاو و نیم ، به ترتیب زیر است

توضیح - نت های دو گانه شماره های 5 ، 6 و 27 یک خرک بیشتر ندارند و انتخاب یکی از دو صوت ، با کوک ، ممکن است
در دو نوع ستور کروماتیک ، هر صوت توسط سه رشته سیم همکوک حاصل می شود ، به عبارت دیگر ر.ی هر خرک سه سیم تکیه کرده است
از هر دو سنتور کروماتیک و کروماتیک بم ، در حال حاضر تنها استفاده های همنوازی ( اجرا در ارکستر ) می شود
سنتور

سنتور کروماتیک

سنتور کروماتیک بم

*****

قانون
ساز قانون را در زیر مجموعه سازهای مضرابی ( زهی-زخمه ای ) سازهای ایرانی بررسی میکنیم
این ساز به شکل ذوذنقه قائم الزاویه است . بلندترین ضلع ( کمی بیشتر از یکمتر ) ، نزدیک به نوازنده و کوتاهترین آن ، موازی با ضلع قبلی ، دور از او قرار می گیرد . ضلع سمت راست ( به طول تقریبی 40 سانتیمتر ) قائم به هر دو ضلع موازی پیشگفته است و ضلع سمت چپ اضلاع موازی را به طور مورب قطع می کند . سمت راست ساز حفره ای به شکل مربع مستطیل به ابعاد تقریبی 40 × 15 سانتیمتر قرار گرفته و روی آن را پوستی یک یا چند تکه ای کشیده اند و خرکی نسبتا کم ارتفاع ولی دراز ، با چند پایه در نقاط برابر طی پوست ، روی آن تکیه کرده است
تعداد اصوات قانون 26 است و هر صوت توسط سه سیم همکوک حاصل می شود . سیم ها در کنار راست ساز تثبیت شده ، پس از عبور از روی خرک و طی طول ساز . هر سه سیم از میان دستگاه مخصوصی که جهت کوک موقت ، ( یا از زیر و بم کردن صوت سیم ها تا حد یک پرده و نیم ) ، تعبیه شده ، عبور می کند و هر سیم به گوشی مخصوص کوک اصلی می رسد ،به کمک دستگاه مخصوص کوک موقت ، تغییر کوک بسیار سریع و راحت انجام می گیرد ، می توان تمام صداهای کروماتیک مخصوص موسیقی شرق ( و موسیقی ایرانی 9 را از ساز حاصل کرد
نت نویسی قانون ، امروزه معمولا بر روی دو حامل ( پائینی با کلید " فا " برای دست چپ و بالائی با کلید " سل " برای دست راست ) عمل می شود و وسعت صدای قانون از این قرار است

مضراب ساز عبارتست از " انگشتانه " ای که به انگشتان اشاره هر دو دست می کنند. تیغه ای از جنس شاخ ، مانند ناخن به انگشتانه ها الصاق شده که نوازنده قانون به وسیله آن به سیم های ساز زخمه می زند
*****

رباب
ساز رباب ار را در زیر مجموعه سازهای مضرابی ( زهی-زخمه ای ) سازهای ایرانی بررسی میکنیم
شکل ظاهری- رباب مجموعا از چهار قسمت شکم، سینه، دسته و سر تشکیل شده است
شکم در واقع جعبه ای به شکل خربزه است که بر سطح جلویی آن، پوست کشیده شده و خرکی کوتاه روی پوست قرار گرفته است . سینه نیز جعبه ای مثلث شکل است که سطح جلویی آن، تا اندازه ای گرده ماهی و از جنس چوب است . در سطح جانبی سینه (سطحی که هنگام نواختن در بالا قرار می گیرد)،هفت گوشی تبعیه شده که سیم های تقویت کننده صدای ساز به دور آنها پیچیده می شوند. بر سطح جانبی دیگر (سطح پائینی )، پنجره ای دایره ای شکل ساخته شده است . دسته ساز نسبتا کوتاه است و بر روی آن، حدود ده "دستان" بسته می شود و بالاخره در سر ساز، مانند، تار جعبه گوشی ها قرار گرفته و در سطوح بالائی و پائینی این جعبه هر یک سه گوشی تعبیه شده است، سطح جانبی جعبه گوشی ها کمی به طرف عقب ادامه یافته است
تعداد سیم های رباب شش یا سه سیم جفتی است که سیم های جفت با یکدیگر همصوت کوک می شوند
سیم های رباب در قدیم از روده ساخته می شده در حالیکه امروز آنها را از نخ نایلون می سازند و سیم بم روی نایلون روکشی فلزی دارد
کوک سیم های رباب از این قرار است

وسعت ساز به ترتیب زیر است

مضراب رباب امروزی مانند مضراب عود از پر مرغ ساخته شده است
رباب اساسا محلی و بیشتر در نواحی خاسان و مرز افغانستان معمول است
رباب سوپرانو - سازی است با مقیاس کوچک تر از رباب معمولی، که به پیشنهاد حسین دهلوی رئیس وقت هنرستان موسیقی ملی و به اهتمام کارگاه سازسازی وزارت فرهنگ و هنر ساخته شد و آن را "رباب سوپرانو" نام گذاردند و رباب معمولی تنها در هنرستان های موسیقی ملی و در موارد همنوازی در ارکستر، در مقابل رباب ساخته شده سوپرانو، نام "رباب آلتو" به خود گرفت
رباب تاجیکستان -یکی دو دهه پیش عدهای از نوازندگان تاجیک به ایران آمدند و در تهران کنسرتی دادند . ضمنا در برنامه معارفه هنرمندان ایرانی و تاجیک یک عدد رباب خود را به هنرستان هدیه کردند . دسته این ساز حدود 15 سانتی متر بلند تر از رباب ایرانی است و در عوض قسمت سینه و شکم آن را به ترتیب 10 و 5 سانتیمتر کوتاه تر کرده اند . براثر بلند شدن دست ، به تعداد "دستان " ها اضافه شده است
*****

تنبور
ساز تنبور ار را در مجموعه سازهای مضرابی (زهی- زخمه ای) سازهای ایرانی بررسی می کنیم
دارای شکمی گلابی و دسته ای دراز است که بر روی آن از 10 تا 15 پرده بسته می شود رویه جلویی شکم چوبی است دسته این ساز، مانند سه تار به سر ساز متصل است و سر در حقیقت، ادامه دسته است که بر روی سطوح جلویی و جانبی آن، هریک دو گوشی کار گذارده شده که سیم ها به دور آن پیچیده می شوند
سیم های تنبور چهار عدد و معمولا به فاصله های مختلف کوک می شده است سیم های سوم و چهارم دو نوع کوک می شده از این قرار

وسعت ساز به قرار زیر است (که البته فاقد تمام فواصل کروماتیک مخصوص موسیقی ایرانی است)این ساز معمولا بدون مضراب، و با انگشت، نواخته می شود

چنانکه در تاریخ موسیقی ایرانی نوشته شده در قدیم سازی به نام تنبور وجود داشته و از آن انواع مختلفی ذکر کرده اند مثلا گفته شده که فارابی تئوری دان مشهور موسیقی ایران، تنبور بغدادی و تنبور خراسان را دستان بندی کرده است
این ساز،از دسته سازهای شهری است
*****

کمانچه
ساز کمانچه را در زیر مجموعه سازهای مضرابی ( زهی-آرشه ای ) سازهای ایرانی بررسی میکنیم
این ساز علاوه بر شکم ، دسته و سر ، در انتحای تحتانی ساز پایه ای نیز دارد که روی زمین یا زانوی نوازنده قرار می گیرد . شکم ساز کروی و مجوف است که مقطع نسبتا کوچکی از آن در جلو به دهانه ای اختصاص یافته و روی دهانه پوست کشیده شده و بر روی پوست ، خرکی ، تقریبا شبیه به خرک تارو نه کاملا عمود بر سیم ها قرار گرفته است . دسته ساز ، در واقع لوله ای تو پر ، و به طور نامحسوس به شکل مخروط وارونه خراطی شده است . انتهای بالائی این لوله مجوف شده و در طرف جلو شکاف دارد که نقش جعبه گوشی ها را می یابد ، دسته فاقد " دستان " است
سر ساز متشکل است از جعبه گوشی ها که در دو طرف آن هر یک دو گوشی کار گذارده شده و یک " قبه " که در بالای جعبه قرار گرفته است . سر در واقع ادامه خراطی شده دسته است . طول ساز از ته پایه سر قبه حدود 80 سانتیمتر است
کمانچه امروزی دارای چهار سیم است و کوک ( یا نسبت فاصلع سیم ها به یکدیگر ) در دستگاههای مختلف موسیقی ایران تفاوت می کند . معمول ترین کوک اینست که سیم های اول و دوم نسبت به هم فاصله " چهارم " ( یا " پنجم " ) داشته ، سیم سوم یک اکتاو بم تر از سیم اول ، و سیم چهارم یک اکتاو بم تر از سیم دوم باشد

طرز نواختن - نوازنده ساز در حالت نشسته پایه کمانچه را روی زمین یا روی زانو قرار می دهد ، در صورتی که پایه ساز نوک تیز باشد ، آن را روی زمین می گذارند ، در این صورت نوازنده روی زمین می نشیند ، و اگر پایه به شکلی باشد که در عکس نشان داده شده . نوازنده روی صندلی نیز می تواند بنشیند و پایه ساز را روی ران ، نزدیک زانو قرار می دهد . در هر دو حالت ، ساز در موقع اجرا کمی حول محور خود می چرخد و همین عمل تماس آرشه را با سیم ها آسانتر می سازد . نوازنده ساز را به طور قائم به دست چپ می گیرد و انگشتان همان دست را روی سیم ها در طول دسته می لغزاند و آرشه را به دست راست گرفته به سیم ها تماس می دهد
وسعت صدای کمانچه به ترتیب زیر است

این ساز نقش تکنواز و همنواز ، را یه خوبی می تواند اجرا کند . آرشه - موی آن محکم و کشیده نیست و نوازنده انگشتان دست راست خود را زیر موها انداخته و آن را می کشد تا عمل آرشه کشی میسر گردد
کمانچه ، سازی ملی ( و شهری ) است
*****

قیچک
ساز قیچک ار را در زیر مجموعه سازهای مضرابی ( زهی-آرشه ای ) سازهای ایرانی بررسی میکنیم
شکم سلز از دو قسمت مجزا از یکدیگر تشکیل یافته ، قسمت تحتانی کوچکتر و به شکل نیم کره است که بر سطح مقطع جلو پوست کشیده شده و روی پوست خرک ساز قرار دارد : قسمت بائی بزرگتر ، مانند چتری روی قسمت تحتانی قرار گرفته و هر دو قسمت توسط سطحی منحنی از عقب به هم اتصال یافته اند و در نتیجه در جلو یا بین دو قسمت حفره ای تشکیل شده است . سطح جلوئی قسمت بالا ، جز در ناحیه وسط که زیر گردن ساز قرار گرفته به دو صورت دو شکاف پهن باز است
دسته ساز تقریبا در نصف طول خود روی شکم قرار گرفته و نیمه دیگر در بالا به جعبه گوشی ها متصل است و دسته فاقد " دستان " است
سر متشکل است از جعبه کوچک ( محل قرار گرفتن چهار گوشی ، هر دو گوشی در یک طرف آن ، ) و یک زائده منحنی شکل برای آویختن ساز ککه کمی به عقب برگشته و جهتی افقی یافته است
قیچک اساسا جزو دسته سازهای محلی بوده که در سالهای اخیر در حمایت وزارت فرهنگ و هنر به شهر آورده شده و نه تنها ساختمان و کوک آن را تکمیل و تنظیم کرده اند ، بلکه آن را به سه اندازه مختلف ، قیچک سوپرانو ( به طول 5/56 سانتیمتر ) ، قیچک آلتو ( 63) سانتیمتر ، و قیچک باس به همان نسبت بزرگتر ساخته اند
تمام انواع بالا چهار سیمه است و کوک سیم ها به ترتیب مشروحه در استاندارد شده اند

طول سیم مرتعش در قیچک سوپرانو = 5/ 33 ، در قیچک آلتو = 5/37 و قیچک باس 70 سانتیمتر است
وسعت هر یک از انواع حدود سه اکتاو است . قیچک سوپرانو سازی است که قابلیت تکنوازی و همنوازی هر دو را حائز است ولی دو نوع بعدی ( التو و باس ) بیشتر به منظور همنوازی در ارکستر به کار می رود . آرشه قیچک ، پس از استاندارد شدن ساز ، عینا همان آرشه ویولن است
قیچک از انواع سازهای محلی است که در سالهای اخیر به شهر آمده و مورد استفاده قرار گرفته است و بیشتر در نواحی جنوب شرقی ایران معمول است و در آن نواحی حتی ، طبق عقیده و سنت اهالی ، برای معالجه امراض به کار می رود . در سطح فوقانی شکم و پشت دسته سوراخ و حلقه ای است که دو تسمه بر آن الصاق می شود : یکی از تسمه ها را به کتف چپ و دیگری را به کمر می بندند و ساز در موقع نواختن تقریبا آزاد و آویزان می شود . اما نوازندگان شهری تمایل به ستفاده از این تمهید ندارند
کوک قیچک محلی ثابت نیست ولی قدر مسلم این که سیم ها تقریبا هیچ وقت نسبت به یکدیگر فاصله پنجم نداشته اند
آرشه - در اصل ( نوع محلی آن ) شبیه به آرشه کمانچه است و امروزه در شهر از آرشه ویولن و ویولنسل در نواختن نوع شهری آن استفاده می شود
*****

بادی(نی)
ساز نی را در زیر مجموعه سازهای (بادی ) سازهای ایرانی بررسی میکنیم
سازی است متشکل از یک لوله استوانه ای از جنس " نی " ، که سراسر طول آن از هفت " بند " و شش " گره " تشکیل شده است ( به این دلیل این ساز را " نی هفت بند " نیز می گویند ) . " نی " به قطرهای متفاوت ( از 5/1 تا 3 سانتیمتر ) و طولهائی مختلف ( حدود 30 تا 70 سانتیمتر ) ساخته شده ، در تمام آنها ، روی لوله ، کمی در قسمت پائین 5 سوراخ در طرف جلو و یک سوراخ در قسمت عقب قرار گرفته ، و در یک یا دو انتهای " نی " روکشی برنجی با طولی کوتاه لوله نئی را پوشانده است ، و لبه لوله در قسمت دهانی آنقدر تیز است که می تواند لای دندانها قرار گیرد
نی از انواع سازهای بی زبانه است . هوا توسط نفس نوازنده از انتهای بالائی به درون فرستاده شده و قسمت اعظم آن از نزدیکترین سوراخ خارج می شود . بنابراین باز و بسته شدن سوراخ ها به توسط انگشتان هر دو دست نوازنده طول هوای مرتعش و طول موج ارتعاش را زیاد و کم کرده و در نتیجه صوت زیر و بم می شود
ساز را نمی توان " کوک " کرد ، یعنی کوک آن را - چنان که در سازهای زهی ، با پیچاندن گوشی ها میسر است ، تغییر داد . بدین نسبت نمی توان آن را با ساز دیگر منطبق کرد و از این رو معمولا در نقش تکنواز ظاهر می شود . گاه - اگر چه بسیار ندرت - که بخواهند از صوت نی در همنوازی ارکستر استفاده کنند ، ناگزیر نوازنده ساز تعدادی نی را با کوک ها ( میدان صدا ) ی مختلف فراهم کرده و در دسترس خود می گذارد تا در طی همنوازی یا همراهی صدای خواننده به تناسب موقع از یکی از نی ها استفاده کند
وسعت صدای نی حدود دو اکتاو و نیم است ، ولی میدان صدا ( یا کوک ) در سازهای مختلف تفاوت می کند . در پائین سه نی با میدان صدای مختلف نمونه داده شده است

نی " لا کوک " فاقد صدای " دو " است

" نی " " سل کوک " فاقد صدای " سی بمل " است

" نی " " سل کوک " فاقد صدای " لا بمل " است
اجرای اصوات در اکتاوهای بالاتر ، به وسیله فشار هوا عملی است ، به عبارت دیگر با دو برابر کردن فشار صداهای حاصله یک اکتاو زیر می شود و باید دانست که هر نی فاقد یکی دو صدا است ( که در نمونه بالا به آن اشاره شد )
نی از دسته سازهای محلی است و تقریبا در تمام نقاط ایران معمول است . نوازندگان محلی با ابتکاری سنتی ، تا اندازه ای از قطع شدن صدای ساز ، هنگام تازه کردن نفس جلوگیری می کنند . توضیح آنکه در حین نواختن هوا را از بینی به ریه و نیز به " لپ " ها داخل کرده ، ذخیره می کنند و این هوا را به تریج به درون لوله می فرستند
نی همیشه سازی شهری بوده است ( به استناد شعر شاعران قدیم درباره این ساز