تعریف و تفسیر دقیق واژه عشق

من تموم قصه هام ، قصه توست...

سکوت ناب فردایم

هیاهویی دگر دارد

نگاه پر خراش من

نشانی از خطر دارد

بهارم سادگی اینجا

فغان و دردسر دارد

خیال ساده ام انگار

خیالی مختصر دارد

در این دنیا صدای من

سکوتی خیره سر دارد

فغان کردم فغانم نیز

مخاطب کور و کر دارد

تو ای خوبم بهار من

ببین دنیا گذر دارد

تمام عاشقیهایش

حذر دارد...سفر دارد

مشک و عطر گل به رویت میفشانم خوب من

دامنت را پر ز گلهای معطر میکنم

نازنینا ناز لبهای تو شعر عاشقیست

هرچه میخوانی من عاشق هم از بر میکنم

عمر من را یک شبی مانده است ای فانوس عشق

من به یادت این شب یلدا هم آخر میکنم

..... زیبا صورت زیبه سیرت..زیباییت زبانزد است..ز دست دلم

فریاد.ز دست دلم فریاد که زیبایی دلت را زار زار جار میزند..زمان

 از تیک تاک لحظه به لحظه قلبم به تنگ آمده است..زیبایم.زمان

 قلبم را نگاه میدارم..اگر اشاره کنی.................

وای باران

تو را به جای همه ی کسانی که نمی شناخته ام ... دوست می دارم

تو را به جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام ... دوست می دارم

برای خاطر عطر نان گرم و برفی که آب می شود و برای نخستین گناه

تو را به خاطر دوست داشتن ... دوست می دارم

تو را به جای تمام کسانی که دوست نمی دارم ... دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی که نشناخته ام دوست می دارم

تو را به خاطر عطر نان گرم

برای برفی که اب می شود دوست می دارم

تو را برای دوست داشتن دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی که دوست نداشته ام دوست می دارم

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم

برای اشکی که خشک شد و هیچ وقت نریخت

لبخندی که مهو شد و هیچ گاه نشکفت دوست می دارم

تو را به خاطر خاطره ها دوست می دارم

برای پشت کردن به ارزوهای مهال

به خاطر نابودی توهم و خیال دوست می دارم

تو را برای دوست داشتن دوست می دارم

تو را به خاطردود لاله های وحشی

به خاطر گونه ی زرین افتاب گردان

برای بفشیه بنفشه ها دوست می دارم

تو را به خاطر دوست داشتن دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی که ندیده ام دوست می دارم

تو برای لبخند تلخ لحظه ها

پرواز شیرین خا طره ها دوست می دارم

تورا به اندازه ی همه ی کسانی که نخواهم دید دوست می دارم

اندازه قطرات باران ، اندازه ی ستاره های اسمان دوست می دارم

تو را به اندازه خودت ، اندازه ان قلب پاکت دوست می دارم

تو را برای دوست داشتن دوست می دارم

عشق                 عشق                         وعشق..................

عشق یعنی خاطرات بی غبار دفتری از شعر و از عطر بهار عشق یعنی یک تمنا , یک نیاز زمزمه از عاشقی با سوز و ساز عشق یعنی چشم خیس مست او زیر باران دست تو در دست او عشق یعنی ماتهب از یک نگاه غرق در گلبوسه تا وقت پگاه عشق یعنی عطر خجلت ....شور عشق گرمی دست تو در آغوش عشق عشق یعنی "بی تو هرگز ...پس بمان تا سحر از عاشقی با او بخوان عشق یعنی هر چه داری نیم کن از برایش قلب خود تقدیم کن

عشق را با تو تجربه کردم ، امید به زندگی را در تو آموختم  

 محبت را در قلب تو یافتم ، ای شاپرک شبهای تنهاییم ...

با هر تپش قلبم می گویم 

  دوستت دارم  
  

  چشمان همیشه عاشقم در انتظار توست

                                                   گفتمش مطمئنی؟

         گفت:بکش

         گفتمش راه دگر نیست جز این

                                     گفت:آخرین راه همین است بکش

                                 کشتمش......!!!!

                                واپسین لحظه به من گفت: مرا....؟؟؟؟؟

       گفتمش:پس چه؟

                             زمین خورد و گفت:  کاش این فاصله را........ 

                                                       "دوستت دارم، دوستت دارم، دوستت دارم"

و من با صداش در خودم غرق شوم و بغض کنم و آرام گریه کنم تا کلافه شوم ...

و بگویم: " بس است دیگر! بگو دوستت ندارم، بگو از تو متنفرم، بگو برو گمشو!"

و او با بغض بگوید: " دوستت ندارم، از تو متنفرم، برو گمشو!"

 و من از شنیدن آنها سبک شوم و بخندم و کیف کنم تا کرخ شوم و دوباره هوس کنم آن صدا از پشت پنجره باز با ناز و خنده سرک بکشد و آهسته بگوید: "هرچه گفتم دروغ بود، دوستت دارم، دوستت دارم"

و من دوباره سنگین بشوم و کیف کنم و فرو بروم و گریه ام بگیرد و دوباره بازی شروع بشود و من التماسش کنم که بگوید دوستت ندارم و او بگوید: " چون تو می خواهی می گویم دوستت ندارم، بس که عاشقت هستم به تو می گویم از تو متنفرم تا بخندی"

و بعد بپرسد : " حالا راضی شدی ؟ سبک شدی ؟"

و من بگویم: " نه، رفتن­ات، آمدن­ات، خنده­ات، گریه­ات، آشتی­ات، قهرت، عشقت، نفرت­ا­ت، دوری­ات، نزدیکی­ات، وصالت، فراق­ات، صدات، سکوتت، یادت، فراموشی­ات، مهرت، کینه­ات، خواندن­ات، نخواندن­ات و اصلاً بودن و نبودن­ات سنگین است، سنگین است، سنگین است."

بگویم: " اتفاق تو از همان اول نباید می افتاد و حالا که افتاده است دیگر نمی توان آن را پاک کرد یا فراموش کرد. اما شاید پاک کنی باشد تا مرا برای همیشه پاک کند." 

یک دنیا حرف برای تو دارم ، یک دنیا پر از حرفهای نگفته،یک دنیا پر از بغض های نشکفته. با منی ، هر جا و اینک آمده ام تا مثل همیشه سنگ صبور روزهای دلتنگی ام باشی! دلم به وسعت یک آسمان تیره غمگین است. صدایی نیست ، مأوایی نیست ، حتی سایبان روزهای دلتنگی نیز دیگر جوابگوی دلتنگی هایم نیست. من آمده ام! اینجا ، کنار دلواپسی های شبانه ات،‌ کنار شعله ور شدن شمع وجودت ،اما نمی دانم چرا دلم آرام نمی گیرد...دلم گرفته، دلم سخت در سینه گرفته، با تمام وجود تو را می خوانم ؛ از تو چیزی نمی خواهم جز دریای بی ساحل وجودت را، جز دستهای مهربانت را، جز نگاه آرامت را که دیرزمانی است در سیل باد بی وفای زمانه گم کرده ام. هر شب حضورت را در کلبه خیال خویش می آورم، وجودت را با تمام هستی باقیمانده در نهانخانه قلبم نهان می کنم ، چشم هایم را باز نمی کنم تا شاید بتوانم تصویرت را بر روی پلک های بسته ام حک کنم ، اما باز هم جای تو خالی است... . شاید اگر جای تو بودم ؛ کمی، فقط کمی برای مرگ تدریجی نیلوفرهای خاطره اشک می ریختم ، شاید اگر جای تو بودم ؛ طاقت دیدن چشم های خیره و خسته ات را نداشتم، شاید اگر جای تو بودم؛ بلور بغضم را با تلنگری آسان می شکستم تا بدانی، تا بدانی که چقدر دوستت دارم...

دوست دارم و دانم که تویی دشمن جانم

از چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم 

اگر خورشید بودم سجاده ای از نور خود را می آوردم تا روشن شب های نازت با شم .

اگر دریا بودم مروارید غلطانی را می آوردم تا بر دست های گرم ومهربانت  بنشیند.

اگر شبنم بودم قطره زلال عشق را با بوسه ای  بر گونه های تکیده ات می نشاندم .

ولی میدانم با هیچ چیز در این دنیای فانی نمیتوانم گوشه ای ازمهبتها و فدا کاری های

بی دریغ تو را جبران کنم.

فقط میتوانم بگویم که ای مهربانم از اعماق وجودم دوستت دارم.

پای سگ بوسید مجنون خلق گفتند این چه بود

                               گفت این سگ گاهگاهی کوی لیلی رفته بود

                          ****

خدایا عاشقم عاشق ترم کن

                           زلیلی و زمجنون بدترم کن

                           ****

شب است.نمی دانم چرا امشب خوابم نمی برد. ماه از پشت ابر ها تلاش میکند.پرتو نورانی خود رابر روی زمین بیفکند. ستاره ها همه خفته اند بغیر از ستارهءبخت  من که همچنان سر گردان درمیان ابرها اینطرف و آنطرف می رود. این تنهایی تا کی باید ادامه داشته باشد وعاقبت سرگذشت من چه خواهد شد؟

مرا نه سر نه سامان آفریدند

                          پریشانم  پریشان آفریدند

پریشان خاطران رفتند در خاک

                         مرا از خاک ایشان آفریدند

پاییز همانند روحم درد مند است                                   

                                پاییز با سوز دلم ازیک دیار است

پاییز فصل برگریز آرزو هاست

                                پاییز فصل خاطرات درد بار است

                        ***

آخر از عشق تو در بان کلیسا میشوم

                                       از مسلمانی رها گشته یهودا میشوم

آنقدر در کشتی عشقت نشینم همچو نوح

                                      یا به ساحل میرسم یا غرق دریا میشوم  

به اوصلیبی هدیه کردم .نگاهی به من کرد و گفت:که این صلیب برای چیست من که تورا

دوست ندارم! بی تردید گفتم مگرنمیگویند که صلیب را برسر گور مردگان میگذارند پس

توهم این صلیب را برگردن خود بیاویز تاهمگان بدانند که قلب تو گورستان عشق من است

میشود پردهء چشمم پرکاهی گاهی

               دیده ام هردو جهان را به نگاهی گاهی

وادی عشق بسی دور و دراز است

               طی شود جادهء صدساله به آهی گاهی

در طلب کوش مده دامن امید زدست

                دولتی هست که بینی سر راهی گاهی

هرکه دارد چشم ولب دلدار نیست

                دلبر من هرپری رخسار نیست

جاذبی باید که مجذوبت کند

                بر صلیب عشق مصلوبت کند

فکندن دوستی باکس سلیم است              

  وفا بردن بسرکاری عظیم است

مرنجان کس مخواهش عذراز آن پس       

  که بدکاری بود رنجاندن کس

سنان جور بر دلریش کم زن                

  چو مرهم می نسازی نیش کم زن

چو نتوانی علاج درد کس کرد             

  می افزای از جفایش درد بر درد

                 * * *

نردبان این جهان ما ونمیست

عاقبت این نردبان بشکستنیست

لاجرم آنکس که بالاتر نشست

استخوانش سخترخواهدشکست

           ***

مرد عاشق هرچه گوید بوی عشق

                                    از دهانش میجهد درکوی عشق

گر  بگوید  کفر  دارد  بوی  دین

                                 گر بگوید شک  شکش گردد یقین

گر بگوید کج نماید  راستی

                              ای کجی که  راست را  آراستی

هر جفایی که بمن میرسد از یار من است

                  این پری چهره ء من درپی  آزار  من  است

من برآنم که سر و  جان  دهم  اندر ره  او

                     او خیالش همه  آزار  دل زار  من  است